Πολύ συχνά, τα παιδιά σπουδαίων ανδρών, παρά την ξεχωριστή γενετική τους κληρονομιά, μεγαλώνοντας γίνονται άνθρωποι συνηθισμένοι. Αυτό που λέμε "άνθρωποι της διπλανής πόρτας". Κάποια, μάλιστα, στην προσπάθειά τους να φανούν αντάξια του ονόματος που κληρονόμησαν από τον πατέρα τους, ακολουθούν μεθόδους και εμπλέκονται σε διαδικασίες που τους προκαλούν σοβαρότατα προβλήματα. Η σκιά του πατέρα τους πέφτει πάνω τους τόσο βαριά που δεν αφήνει την παραμικρή χαραμάδα που θα διευκόλυνε τις ζωογόνες ακτίνες του ήλιου να την διαπεράσουν και θα τα βοηθούσε να μεγαλώσουν και ν ανθίσουν. Το αποτέλεσμα είναι να απογοητεύονται και να εγκαταλείπουν κάθε ελπίδα τους να τον φτάσουν.
Υποψιάζομαι ότι το να είναι κάποιος σπουδαίος-σπουδαίος σε κάτι, αν όχι σε όλα-απαιτεί τόσο πολύ χρόνο και ενέργεια που του απομένουν ελάχιστα απ’ αυτά, για να είναι και πατέρας. Διάβασα κάπου πως η κόρη του Νέλσον Μαντέλα σε μια στιγμή ειλικρίνειας του είπε με παράπονο: «Είσαι ο πατέρας όλων των ανθρώπων, αλλά ποτέ δεν είχες το χρόνο να είσαι ο δικός μου πατέρας.». Η Ελεονόρ Ρούσβελτ, σύζυγος του τριακοστού δεύτερου Προέδρου των Ηνωμένων Πολιτειών Φραγκλίνου Ρούσβελτ, αποκάλυψε κάποτε τη μελαγχολική διαπίστωσή της ότι «ένας άντρας σε μια υψηλή δημόσια θέση δεν είναι ούτε σύζυγος ούτε πατέρας ούτε φίλος, με την κοινώς αποδεκτή έννοια των λέξεων αυτών». Αλλά και ο γιος του Άλμπερτ Αϊνστάιν, Χανς, που ακολούθησε αξιόλογη επιστημονική καριέρα σχολίασε με θλίψη: «Το μοναδικό πείραμα, που ο πατέρας μου άφησε ποτέ στη μέση, ήμουν εγώ». Μήπως, μετά απ’ αυτά, έχει έρθει η ώρα να αναρωτηθούμε κι εμείς για τις δικές μας παραλείψεις και, αν έχουμε καιρό να επανορθώσουμε;